Gecenin İçinde Başlayan Bir Not
Kayseri’nin kış geceleri her zaman biraz ağırdır. Sanki hava sadece soğuk değil de insanın içine de işleyen bir sessizlik taşır. O gece de öyleydi. Odamın penceresinden dışarı baktığımda sokak lambasının altında ince bir kar yağıyordu ve ben defterimin başında uzun süredir aynı cümleyi yazıp siliyordum.
“Bugün yine anlamadım…”
Sonra durdum. Kalem elimde ağırlaştı. İçimde garip bir boşluk vardı; ne tam bir yorgunluk ne de tam bir kırgınlık. Daha çok, insanın kendi bedenini bile yabancı gibi hissettiği o anlardan biriydi.
O gün spor salonundan çıkarken sol kolumda garip bir ağrı başlamıştı. İlk başta önemsemedim. Ama akşam ilerledikçe o ağrı, sadece bir kas sızıdan çok daha fazlasına dönüştü. Sanki bedenim bana bir şey anlatmaya çalışıyordu.
Ve ben o an ilk kez ciddi ciddi düşündüm:
Kasları inceleyen bilim dalı nedir?
Bedenimi İlk Kez Dinlediğim Gün
Konferanskoltuk takipçilerine merhaba! Bu yazımız “Kasları inceleyen bilim dalı nedir” konusunu seven herkes için hazırlandı.
Ertesi sabah uyandığımda kolum hâlâ ağrıyordu. Ama asıl garip olan ağrı değil, onunla birlikte gelen düşüncelerdi. Sanki vücudumun içinde gizli bir dünya vardı ve ben o dünyaya yıllardır hiç bakmamıştım.
Aynada kendime baktım. 25 yaşındaydım. Kayseri’de yaşıyordum. Dışarıdan bakınca sıradan bir hayatım vardı. Ama içimde hep bir şey eksik kalıyordu. Sanki bir kitabın yarısını okumuşum da geri kalan sayfalar başka bir odada unutulmuş gibiydi.
O gün internetten araştırma yaparken karşıma “miyoloji” kelimesi çıktı. Kasları inceleyen bilim dalı buydu: miyoloji.
O kelimeyi ilk gördüğümde içimde garip bir heyecan yükseldi. Sanki yıllardır aradığım bir kapının anahtarı avucuma düşmüştü.
Ama aynı anda bir hayal kırıklığı da vardı. Çünkü ben kaslarımı sadece ağrıyan bir şey sanıyordum. Oysa onlar, bedenimin en sessiz ama en çalışan parçalarıydı.
Spor Salonu ve Sessiz Çatışma
O gün akşam yine salona gittim. İçeri girer girmez o tanıdık metal kokusu, ağırlıkların birbirine çarpma sesi ve insanların kendi sınırlarını zorlayan nefesleri beni karşıladı.
Ama bu kez farklıydım.
Eskiden sadece daha güçlü olmak için gelirdim. Aynaya bakıp değişimi görmek isterdim. Ama o gün içimde başka bir şey vardı. Sanki artık sadece görünüşle ilgilenmiyordum; bedenimin içinde neler olduğunu anlamak istiyordum.
Ağırlığı kaldırırken kolumda hissettiğim her kasılma bana yeni bir şey söylüyordu. Kas liflerinin gerilmesi, tekrar gevşemesi… Bunlar artık sadece fiziksel hareketler değildi. Sanki her biri küçük bir hikâye anlatıyordu.
Bir anda durdum. Nefes nefese aynaya baktım.
“Ben aslında neyi değiştiriyorum?” diye sordum kendime.
Cevap yoktu.
Ama içimde büyüyen bir merak vardı. O merak, beni yavaş yavaş başka bir şeye çekiyordu.
Kasları Anlamaya Giden Yol
Eve döndüğümde defterimi açtım. Bu defter benim için her zaman bir kaçış noktası olmuştu. İçimde birikenleri yazmadan uyuyamazdım.
O gece sayfaya şunu yazdım:
“Bedenim bana bir şey anlatıyor ama ben dili bilmiyorum.”
Sonra “miyoloji” kelimesini tekrar yazdım.
Kasları inceleyen bilim dalı nedir? sorusu artık sadece bir merak değil, bir ihtiyaç haline gelmişti. Sanki bedenimi anlamazsam kendimi de anlayamayacaktım.
İnternette okudukça kasların sadece hareket ettiren yapılar olmadığını öğrendim. Onlar aynı zamanda dengeydi, dayanıklılıktı, hatta duyguların bile bir yansımasıydı.
İnsan sinirlendiğinde omuzlarının gerilmesi, üzüldüğünde bedenin içine kapanması… Hepsi kaslarla bağlantılıydı.
O an fark ettim: Ben sadece fiziksel bir şey öğrenmiyordum. Kendimi öğreniyordum.
Geçmişe Açılan Kapı
Bir gün annemle mutfakta otururken bana çocukluğumdan bahsetti. Küçükken düşüp sürekli dizlerimi yaraladığımı, ama hiç ağlamadan kalkıp tekrar koştuğumu anlattı.
“Sen hiç yerinde durmazdın,” dedi.
O an içimde tuhaf bir sıcaklık yayıldı. Sanki geçmişteki ben ile bugünkü ben birbirine dokunmuştu.
O küçük çocuk, bedenini hiç düşünmeden kullanıyordu. Sadece yaşıyor, koşuyor, düşüyor ve kalkıyordu. Ama ben büyüdükçe bedenimi unutmuştum. Sanki onu sadece aynada gördüğüm bir görüntüye dönüştürmüştüm.
Miyoloji kelimesi o yüzden sadece bir bilim dalı gibi gelmiyordu artık bana. O kelime, kaybettiğim bir bağlantıyı yeniden kuruyordu.
Hayal Kırıklığından Doğan Farkındalık
Bir süre sonra spor salonuna gitmeyi azalttım. Çünkü artık sadece kas yapmak bana yeterli gelmiyordu. İçimde bir eksiklik hissi vardı.
Bir gün salonda antrenörüm “neden eskisi gibi çalışmıyorsun?” diye sordu.
Cevap veremedim.
Çünkü nasıl anlatılırdı ki? Ben artık sadece kaslarımı büyütmek istemiyordum. Onları anlamak istiyordum.
Ama bu süreç kolay değildi. Bazen kendime kızıyordum. “Bu kadar düşünmeye ne gerek var?” diyordum.
Yine de o düşünceler gitmiyordu.
Çünkü bedenimi ilk kez gerçekten hissetmiştim ve bu his geri alınamazdı.
Kayseri’nin Soğuk Gecelerinde İç Ses
Kayseri’nin sokaklarında yürürken artık her adımım farklıydı. Bacak kaslarımın nasıl çalıştığını, adım atarken hangi liflerin gerildiğini düşünüyordum.
Bu bazen yorucuydu. Çünkü insan bazen sadece hissetmek ister, düşünmek değil.
Ama aynı zamanda büyüleyiciydi.
Bir gece yürürken durdum. Gökyüzüne baktım. Soğuk hava yüzüme çarpıyordu.
İçimden şunu geçirdim:
“Ben aslında hep kendimden kaçmışım.”
O an bir huzursuzluk değil, garip bir kabulleniş vardı. Hayal kırıklığım bile daha anlamlı geliyordu artık.
Yeniden Başlayan Bir Merak
Zaman geçtikçe miyoloji hakkında daha çok şey öğrenmeye başladım. Kas liflerinin çeşitleri, kasların enerji üretimi, hareketin mikroskobik dünyası…
Ama en çok ilgimi çeken şey şuydu: kaslar sadece hareket etmez, aynı zamanda adapte olur.
Yani insan değişir.
Bu düşünce beni derinden etkiledi. Çünkü ben de değişiyordum. Sadece bedenim değil, düşüncelerim de şekilleniyordu.
Bir gün defterime şunu yazdım:
“Kaslar gibi insan da zorlandıkça dönüşüyor.”
O satırı yazarken içimde küçük bir umut hissettim. Belki de yaşadığım hayal kırıklıkları boşuna değildi.
İçimdeki Sessiz Dönüşüm
Artık spor salonuna yeniden gitmeye başlamıştım ama bu kez farklı bir bakışla. Ağırlıkları kaldırırken sadece güç değil, anlayış da taşıyordum.
Her hareket bir deney gibi geliyordu. Her kasılma bir bilgi.
Kasları inceleyen bilim dalı nedir? sorusu artık bir başlangıç noktasıydı. Ama cevap sadece “miyoloji” değildi. Cevap, kendi bedenimle kurduğum ilişkiydi.
Bir gün aynaya baktım. Eskisi gibi sadece dış görünüşümü görmüyordum. İçimde çalışan bir sistemin farkındaydım.
Ve bu farkındalık bana tuhaf bir huzur verdi.
Son Değil, Devam Eden Bir Yol
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o gece defterin başında yazıp sildiğim cümle hâlâ aklımda:
“Bugün yine anlamadım…”
Ama artık anlamak zorunda olmadığımı da biliyorum. Çünkü bazı şeyler bir anda anlaşılmaz. Kaslar gibi, insan gibi.
Ben sadece öğrenmeye devam ediyorum.
Bazen hayal kırıklığıyla, bazen heyecanla, bazen de sessiz bir umutla.
Ve her yeni gün, bedenimin içinde benden daha büyük bir hikâyenin yazıldığını hissediyorum.